قالب وردپرس افزونه وردپرس
خانه / نویسندگی / آزادنویسی چیست

آزادنویسی چیست

نوشتن کار سختی است و هیچ شکی راجع به آن نداریم. نویسندگی هنری است که برپایه تفکر عمیق و خودآگاهی شکل می‌گیرد.

نویسندگی یک مهارت آموختنی است، و مانند هرچیز دیگر، یادگیری نیازمند صبر و قبول این مسئله است که ممکن است گاهی اوقات در پیچ و خم های این مسیر گم شوید و کیفیت کارتان افت و خیزهایی داشته باشد.

بهترین راه یادگیری نویسندگی “آزادنویسی” است. آزادنویسی یعنی یک موضوع تصادفی انتخاب کن، یک چکیده از آن تهیه کن و بعد شروع کن به نوشتن بدون اینکه مقصد خاصی در ذهن تعریف کرده باشی.

آزادنویسی یعنی سوار ماشین شدن و فقط رانندگی کردن. هیچ مقصد و یا هدفی برای رسیدن وجود ندارد. در آزادنویسی همه چیز “فرایند” است. اما این فرایند است که تغییر را ایجاد می‌کند.

حتی یک نوشته ی بد می‌تواند آموزنده باشد. می‌تواند به تو هنر صبر و تفکر واضح و عمیق را یاد بدهد.

چرا باید به طور منظم آزادنویسی انجام دهم؟

به چند دلیل

  • مهارت های نویسندگی ات را رشد و گسترش می‌دهد.
  • در تو اعتماد به نفس ایجاد می‌کند.
  • قدرت الهام را تحریک می‌کند.
  • به کشف موانع احساسی پنهان شده در ذهن کمک می‌کند.
  • به تقویت حافظه و ایجاد عادتهای مفید کمک می‌کند.
  • صداقت را در نوشته‌هایت تزریق می‌کند.

پیشنهاد می‌کنم آزادنویسی را هر روز امتحان کنی، به دور از ابزارهای تکنولوژی. یک دفتر و خودکار تهیه کن و شروع به نوشتن کن.

چطور آزادنویسی کنم؟

همانند طوفان فکری (brain storming) هیج راه “صحیحی” برای آزادنویسی نداریم. اما چند نکته راه بهتر است رعایت کنی:

سریع بنویس.

به ذهنت اجازه توقف و ارزیابی فکر را نده. مهم نیست خطاهای املایی یا نحوی داشته باشی، فقط همه کلمات را از ذهنت خارج کن و در صفحه کاغذ بنویس و به بخش انتقادگر ذهن اجازه ورود نده.

محدودیت برای خودت تعریف کن

من عاشق محدودیت هستم. محدودیت یک جورهایی نویسنده را وادار به نوشتن می‌کند. محدودیت می‌تواند شامل :‌محدودیت کلمه (هرچه بیشتر بهتر) ، محدودیت زمانی یا تایمر باشد. من در آزادنویسی و نوشتن از تکنیک پومودورو استفاده می‌کنم. تایمر گوشی ام را روی 25 دقیقه تنظیم می‌کنم، همه وسایل ارتباطی با اینترنت را کنار می‌گذارم و بدون وقفه شروع به نوشتن می‌کنم. وقتی تایمر به صدا در می‌آید یک استراحت 4 دقیقه‌ای می‌کنم. بعد از چهار مرحله یک استراحت طولانی‌تر به خودم می‌دهم. فقط و فقط بعد از این مرحله به سراغ خواندن و عیب‌یابی نوشته خودم می‌روم.

همانطور که فکر می‌کنی بنویس

من کتاب‌های کسب و کار و مقالات زیادی خواندم و هیچ وقت نفهمیدم چطور بعضی نویسنده‌ها می‌توانند خود را میان اصطلاحات تخصصی، کلمات اختصاری، و اصطلاحات تجاری پنهان کنند. انگار بعضی از نویسنده‌های کتابهای کسب و کار از این که خود واقعی‌شان را به خواننده نشان دهند واهمه دارند. اما نویسنده‌ای موفق می‌شود که بتواند با زبان ساده و روزمره با خواننده‌اش ارتباط برقرار کند. وقتی آزادنویسی می‌کنی سعی کن مانند یک مکالمه بنویسی و از بیان احساسات واقعی‌ات به زبان ساده نترسی.

افکارت را بنویس

در زمان آزادنویسی نباید هیچ ویرایشی انجام دهی. پس ایده‌های تصادفی و افکار خارجی که به ذهنت خطور می‌کند را جایی یادداشت کن. مثلا حین آزادنویسی صدای جیک جیک پرنده‌ات می‌آید و یادت می‌آید که باید به او غذا دهی، این را جایی یادداشت کن و بعد به آزادنویسی ادامه بده.

یک ایده‌ را به روش های مختلف بیان کن

بیان کردن یک ایده به روش‌های مختلف می‌تواند به درک بیشتر آن کمک کند. حداقل بهتر از این است که گوشه‌ای بنشینید و منتظر رسیدن الهامات باشید.

 

درباره ی admin

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *